Πέμπτη, 8 Ιουνίου 2017

Κριτική στην ομιλία Κουτσούμπα περί Μητσοτάκη

Ενδιαφέρουσα ήταν η ομιλία του κ. Κουτσούμπα την ειδική συνεδρίαση της Βουλής στη μνήμη του Κ. Μητσοτάκη. Για το ύφος και ήθος της, ουσιαστικά μίλησε ο κ. Κουτσούμπας λέγοντας ότι ούτε ισοπεδωτικοί, ούτε επιεικείς είναι μαζί του, αλλά ότι στις καθαρές πολιτικές του θέσεις, αντιπαρατέθηκαν με πολιτικά επιχειρήματα. Πράγματι, αυτό συνέβη και γενικά αυτό είναι και το νόημα που βγαίνει από την καλοδιατυπωμένη ομιλία.
Εν τούτοις, υπάρχει κάποια σημεία που χρίζουν περαιτέρω συζήτησης ή κρίσης.
Λέει ο κ. Κουτσούμπας ότι ο κ. Μητσοτάκης:
από την αρχή ήταν ανοιχτός στην προοπτική ελεύθερης πολιτικής δράσης του ΚΚΕ, μέχρι το σημείο βέβαια που και το ίδιο θα περιόριζε τους στόχους και τη δράση του στα όρια και τα πλαίσια της αστικής διαχείρισης
Λυπάμαι, αλλά αυτό δεν είναι απολύτως ακριβές ή έστω ο Μητσοτάκης εμφανίστηκε να κάνει παλινωδίες στο θέμα της νομιμοποίησης και συμμετοχής του ΚΚΕ στο πολιτικό γίγνεσθαι και μάλιστα μόλις ένα χρόνο πριν την πτώση της χούντας:


Ο κ. Μητσοτάκης πρότεινε τότε από το Παρίσι, την επιστροφή του Γλύξμπουργκ και του Καραμανλή, για τη σύσταση μιας μεταβατικής κυβέρνησης που θα συμμετείχαν όλες οι "υγιείς πολιτικές δυνάμεις χωρίς βεβαίως τους κομμουνιστές". Πού φαίνεται εδώ να είναι "ανοικτός στην προοπτική ελεύθερης δράσης του ΚΚΕ", έστω και "στα όρια της αστικής διαχείρισης", και μάλιστα "από την αρχή", όταν απέκλειε το ΚΚΕ από μια μεταβατική κυβέρνηση, μόλις ένα χρόνο πριν τη νομιμοποίησή του; Το ότι υπήρξε ανοικτός σε ένα οριοθετημένο ΚΚΕ, ήταν όχι μια "καθαρή θέση" (όπως ισχυρίζεται το ΚΚΕ ότι είχε γενικώς ο κ. Μητσοτάκης), αλλά μια τακτική αναδίπλωση για την εξυπηρέτηση της προσωπικής του πολιτικής ανέλιξης.

Πολύ σωστά καταλήγει ο κ. Κουτσούμπας στην τοποθέτηση ότι ο κ. Μητσοτάκης:
Ήταν από τις πολιτικές προσωπικότητες του αστικού κόσμου, που κατάλαβε σχετικά νωρίς, ότι για την αντιμετώπιση του εργατικού, λαϊκού, του κομμουνιστικού κινήματος δεν αρκούσε η καταστολή, οι διώξεις, αλλά επιβαλλόταν και η προώθηση πολιτικών μέτρων συμμετοχής και ενσωμάτωσής τους τελικά στο αστικό πολιτικό σύστημα.
Όμως, ο ΓΓ του ΚΚΕ δε μπορεί να θυμηθεί πότε ο κ. Μητσοτάκης πέτυχε την (πρόσκαιρη) συμμετοχή και ενσωμάτωση του κομμουνιστικού κινήματος στο αστικό πολιτικό σύστημα και με τι συνέπειες. Στο βιογραφικό του κ. Μητσοτάκη, εμφανίζει όλες τις σημαντικές ημερομηνίες, εκτός από τη χρονιά-ταμπού για το Παπαρηγικό ΚΚΕ: Το 1989! Αυτή είναι και η εποχή ακριβώς που το ΚΚΕ (που το 1981 και 1985 είχε 11% και 10%), μέσα από τον Συνασπισμό της Αριστεράς και της Προόδου (της Δεξιάς), όπου πρόεδρος ήταν ο Χαρίλαος Φλωράκης και Γραμματέας ο Λεωνίδας Κύρκος, συμμετείχε στις συγκυβερνήσεις Τζαννετάκη και Ζολώτα. Είναι αλήθεια, ότι ο κ. Κουτσούμπας υπήρξε ο πρώτος στο ΚΚΕ που δημόσια αναγνώρισε ως λανθασμένη εκείνη την επιλογή και μάλιστα λίγες μέρες πριν εκλεγεί ΓΓ του ΚΚΕ. Απλά το έκανε μόλις... 24 χρόνια μετά το "βρώμικο '89". Είναι επίσης πραγματικό ότι αυτοί που πίεσαν από μέσα το ΚΚΕ να συμμετάσχει στις κυβερνήσεις που απετέλεσαν το εφαλτήριο του Μητσοτάκη στον πρωθυπουργικό θώκο, μετά την αποχώρηση του ΚΚΕ από τον Συνασπισμό, φιγουράρουν στο Συνασπισμό/ΣΥΡΙΖΑ, το ΠΑΣΟΚ, τη ΛαΕν, ή συνοδοιπορούν με την ΑΝΤΑΡΣΥΑ.
Μεγάλο μέρος της ηγετικής ομάδας και της βάσης του ΚΚΕ του 1989-91, έφυγε τότε από το ΚΚΕ και ένα σημαντικό μέρος πλέον είναι πλήρως αφομοιωμένο στο αστικό πολιτικό σύστημα, συμμετέχοντας στην καπιταλιστική κυβερνητική διαχείριση, είτε μέσω του ΠΑΣΟΚ ή του ΣΥΡΙΖΑ. Καταλύτης για αυτό, ήταν ο κ. Μητσοτάκης και ο κυβερνητισμός που τους πρότεινε. Ας το θυμόμαστε και αυτό...

Τρίτη, 30 Μαΐου 2017

Ο Παπαδήμιος της Εθνικής Οικονομίας

Σε αυτό το ιστολόγιο, φιλοδοξώ να παρουσιάζω τα γεγονότα από μια οπτική που δεν έχει καταγραφεί αλλού. Μετά την επίθεση στον Παπαδήμο (και ειδικά αφού κάποιοι εκφράστηκαν υπέρ αυτής), γράφτηκαν πολλά για τον ρόλο του κ. Παπαδήμου, αρκετά εκ των οποίων ήταν πολύ σοβαρά και εμπεριστατωμένα, που όμως, δε θα ήθελα να τα επαναλάβω. Θα προσπαθήσω να συμβάλω με δύο στοιχεία που φαίνεται ότι δεν έχει λάβει υπ΄ όψιν κανείς:
    α) Ας δούμε τον ορισμό που δίνει ο ΟΟΣΑ, για το τι συνιστά "σύγκρουση συμφερόντων" (conflict of interest):
    A “conflict  of  interest” involves  a  conflict  between  the  public  duty  and  private 
    interests  of  a  public  official,  in  which  the  public  official  has  private-capacity 
    interests which could improperly influence the performance of their official duties
    and responsibilities.
    Επειδή δεν είστε υποχρεωμένοι να γνωρίζετε αγγλικά, παραθέτω επίσημη μετάφραση του ορισμού, από έγγραφο της ΕΕ:
    Ως «σύγκρουση συμφερόντων» νοείται η σύγκρουση μεταξύ των δημόσιων καθηκόντων και των ιδιωτικών συμφερόντων ενός δημοσίου υπαλλήλου, στο πλαίσιο της οποίας ο δημόσιος υπάλληλος έχει ιδιωτικά συμφέροντα που θα μπορούσαν να επηρεάσουν με αθέμιτο τρόπο την άσκηση των επίσημων υποχρεώσεων και καθηκόντων του.
    Ας παρουσιάσουμε μερικές από τις θέσεις που κατείχε κ. Παπαδήμος, με βάση το βιογραφικό του στη Wikipedia και την ΕΕ:
    • Υποδιοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος (1993-1994)
    • Διοικητής της Τράπεζας (υπεύθυνος για την ένταξη της Ελλάδας στην Ευρωζώνη) (1994-2002)
    • Μέλος Τριμερούς Επιτροπής (1998-)
    • Αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (2002-2010)
    • Άμισθος οικονομικός σύμβουλος του πρωθυπουργού Γεωργίου Παπανδρέου (διαπραγματευτής με την Τρόικα για το Μνημόνιο Ι) (2010-2011)
    • Πρωθυπουργός της Ελλάδας (υπεύθυνος για το PSI) (2011-2012) 
    Εύκολα μπορεί κανείς να δει ότι από τις θέσεις που ο κ. Παπαδήμος κατελάμβανε, άλλαζε συνεχώς στρατόπεδο: Άλλοτε περνούσε στην πλευρά της "Ελλάδος", άλλοτε των "Δανειστών" και άλλοτε ήταν επισήμως "ενδιάμεσος" των δύο "αντιμαχομένων". Αυτές οι εναλλαγές, που τον έφερναν να μεταπηδά συνεχώς ανάμεσα στα "αντίπαλα στρατόπεδα", παρότι τυπικά δεν συνιστούν σύγκρουση συμφερόντων (γιατί κάθε φορά που άλλαζε στρατόπεδο, παραιτούνταν από την προηγούμενη θέση του αντιπάλου στρατοπέδου), εγείρουν ζητήματα ηθικής τάξεως, παρόμοιας με της σύγκρουσης συμφερόντων: Πώς εξασφαλίζουμε ότι ο πρωθυπουργός μιας χρεοκοπημένης χώρας, προσπαθεί να διαπραγματευτεί με τον πλέον συμφέροντα τρόπο για τη χώρα, με τον δανειστή της (ΕΚΤ), όταν πριν λίγον καιρόν ήταν επί οκταετίαν αντιπρόεδρος της συγκεκριμένης τραπέζης; "Ό,τι νόμιμον και ηθικόν", κι εδώ;


    β) Όταν η Τράπεζα της Ελλάδος παρέδωσε τα στατιστικά που αποδείκνυαν ότι έχει πιάσει τα κριτήρια σύγκλισης για να ενταχθεί στην ΟΝΕ, δηλαδή στην Ευρωζώνη, ο τότε αρχηγός της ΝΔ, κ. Κώστας Καραμανλής, είχε αμφισβητήσει την εγκυρότητα αυτών των δεδομένων, λέγοντας ότι μπορεί να περιέχουν "και τίποτε μαϊμουδίες", αλλά "δεν πειράζει", αφού επρόκειτο περί "εθνικού στόχου".
    Βέβαια, ο κ. Καραμανλής, από τη θέση του αρχηγού της αντιπολίτευσης, δε θα μπορούσε να έχει πρόσβαση σε οικονομικά στοιχεία, για να μπορεί να είναι σίγουρος για τον ισχυρισμό του. Εν τούτοις, στην οικονομολογία, υπάρχει ένας τρόπος, να εκτιμήσει κανείς το πόσο πραγματικά είναι κάποια αριθμητικά στοιχεία που παρατίθενται, χωρίς καν να έχει πρόσβαση στα πρωτογενή δεδομένα, εκμεταλλευόμενος ένα μαθηματικό παράδοξο που λίγοι γνωρίζουν: 
    Ο νόμος του Μπένφορντ ορίζει ότι σε πραγματικά αριθμητικά δεδομένα, οι αριθμοί κατανέμονται με μη τυχαίο τρόπο. Αν κοιτάξετε οποιαδήποτε συλλογή αριθμών, πχ πληθυσμούς πόλεων, μήκος ποταμών, κλπ, το πρώτο ψηφίο θα είναι το 1 στο 30% των αριθμών, το 2 στο 17%, κλπ, ενώ το 9 σε λιγότερο από το 5%:
    Ήδη, η μέθοδος που εκτιμά κατά πόσον κάποια οικονομικά δεδομένα είναι συμμορφωμένα προς την αριθμητική αυτή κατανομή, έχει προταθεί για την ανακάλυψη της φοροδιαφυγής και άλλων οικονομικών ατασθαλιών. Ακριβώς αυτή η μέθοδος εφαρμόστηκε και σε μια επιστημονική μελέτη για να ελέγξει την αξιοπιστία των οικονομικών δεδομένων που παρουσίασαν οι  χώρες της ΕΕ, την περίοδο 1999-2009. Η μελέτη κατέδειξε ότι όλες οι χώρες της ΕΕ -άλλες λιγότερο, άλλες περισσότερο- παρουσίαζαν στοιχεία καλύτερα από τα πραγματικά, ώστε να δείχνουν ότι είναι συμμορφωμένες με το Σύμφωνο Σταθερότητας και Ανάπτυξης, με την Ελλάδα να παρουσιάζει τα πλέον χαλκευμένα δεδομένα από όλην την Ευρωζώνη, ειδικά τα έτη 2000-02, 2005 και 2007-09! Δηλαδή, την περίοδο 2000-2002 που ήταν καθοριστική για την είσοδο της Ελλάδας στην ΟΝΕ, τα στοιχεία τα προσκόμισε η χώρα για να αποδείξει ότι πιάνει τα κριτήρια ένταξης, ήταν πλαστά! Και την αξιοπιστία των συγκεκριμένων στοιχείων πιστοποίησε προσωπικώς ο κ. Παπαδήμος, ως Διοικητής της Τραπέζης της Ελλάδος! Δηλαδή, ο άνθρωπος που χαντάκωσε τη χώρα με το να την βάλει στην κρεατομηχανή της Ευρωζώνης, ενώ ολοφάνερα η χώρα δε μπορούσε να ανταπεξέλθει σε μια τέτοια δοκιμασία, βάσει των οικονομικών της επιδόσεων, είναι ο κ. Παπαδήμος με τις αλχημείες του. Και το πιο ταπεινωτικό είναι ότι αυτές οι αλχημείες ήταν τόσο χονδροειδείς που ο Πρόεδρος της Ακαδημίας Αθηνών, κ. Παπαδήμος, αποκαλύφθηκε με τον ίδιον τρόπο που εντοπίζονται κοινοί φοροφυγάδες και καταχραστές! Γιατί αν ο κ. Παπαδήμος και οι συν αυτώ, γνώριζαν -ως όφειλαν- τον νόμο του Μπένφορντ (και τις επεκτάσεις αυτού στα υπόλοιπα ψηφία), θα μπορούσαν τουλάχιστον να παραδώσουν πλαστά οικονομικά δεδομένα χωρίς να αποκαλυφθούν, με το να τα προσαρμόσουν έτσι που να υπακούν στον νόμο του Μπένφορντ και τις επεκτάσεις του. Φυσικά, και σε αυτήν την περίπτωση, η καταστροφή της χώρας με την παρουσίαση ψευδών δεδομένων, θα ήταν βέβαιη (αφού η χώρα παρουσιάστηκε να πληροί τα κριτήρια σύγκλισης, ενώ δεν το είχε πετύχει), αλλά τουλάχιστον, δε θα είχαν γελοιοποιήσει ούτε τη χώρα ως αναξιόπιστη ούτε τους εαυτούς τους. Σήμερα, διεθνώς ο όρος "greek statistics" χρησιμοποιείται για να περιγράψει την παρουσίαση αναξιόπιστων δεδομένων, κάτι που βλάπτει το διεθνές κύρος της χώρας σε όλους τους τομείς, και αυτό κατά μεγάλο μέρος είναι με ευθύνη του κ. Παπαδήμου.

    Είναι, λοιπόν, ευκαιρία, τώρα που ο κ. Παπαδήμος ξανάγινε το πρόσωπο των ημερών, να αναψηλαφήσουμε εκείνην την περίοδο, και -αν πρέπει- να αποδοθούν ευθύνες.

    Κυριακή, 14 Μαΐου 2017

    Η αθλιότητα της Σώτης Τριανταφύλλου

    Χαζεύοντας σε ένα περίπτερο τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων, έπεσε χθες το μάτι μου στο πρωτοσέλιδο των Νέων:

    Η προσοχή μου εστιάστηκε κάτω δεξιά, σε αυτήν την εικόνα:
    Εντυπωσιάστηκα από την αντικομμουνιστική υστερία της Σώτης Τριανταφύλλου και έψαξα το άρθρο στα Νέα, με τίτλο [Ανθρωποι] Καλλιεργούν το μίσος ως αρετή, όπου η Μυρτώ Λιαλιούτη το προλογίζει ως εξής:
    Το 2017 μια ιστορικός και συγγραφέας παραπέμφθηκε σε δίκη απλά και μόνο επειδή χρησιμοποίησε μια φράση που αποδίδεται στον Μάρκο Πόλο. Η δίωξή της έγινε αντικείμενο συζήτησης στα social media, με την κοινή γνώμη να διχάζεται: Τελικά, είναι η Σώτη Τριανταφύλλου ρατσίστρια ή μήπως το παρακάναμε με την πολιτική ορθότητα;
    Τι έχει συμβεί, λοιπόν; Όλο αυτό ξεκίνησε όταν στο άρθρο της Rock and roll will never die, στο νεοφιλελεύθερο Athens Voice, η Σώτη Τριανταφύλλου αναφερόταν στους μουσουλμάνους επικαλούμενη μια φράση που ισχυρίζονταν ότι ανήκε στο Μάρκο Πόλο: «φανατικός μουσουλμάνος είναι αυτός που σου κόβει το κεφάλι, ενώ μετριοπαθής είναι εκείνος που σε κρατάει για να σου κόψουν το κεφάλι». Με αφορμή τη φράση αυτή, ο κ. Παναγιώτης Δημητράς, διαχειριστής του blog "Racist Crimes Watch", κατέθεσε εις βάρος της μήνυση για ισλαμοφοβία με βάση τον αντιρατσιστικό νόμο.
    Επειδή η διάκριση σε "φανατικούς" και "μετριοπαθείς" μουσουλμάνους είναι ένα πρόσφατο εφεύρημα της Δύσης, για να δικαιολογεί την κατά το δοκούν στρατιωτική, πολιτική και οικονομική ενίσχυση συγκεκριμένων ισλαμιστικών οργανώσεων, έψαξα να δω αν όντως ο Μάρκο Πόλο είχε πει μια τέτοια φράση. Με ψάξιμο στο διαδίκτυο που κράτησε ελάχιστα, είδα ότι η φράση είναι προϊόν πλαστογραφίας (το γνωστό hoax)! Πλέον γνωρίζουμε ότι η φράση:
     
    The militant Muslim is the person who beheads the infidel, while the moderate Muslim holds the feet of the victim
    είναι ορφανή! Αρχικά φέρονταν να ανήκει σε κάποιον καθηγητή Φιλοσοφίας, ονόματι Δρ Μ. Σαμπιέσκι, αλλά που και αυτός δεν είναι υπαρκτό πρόσωπο και μετά πέρασε στο στόμα του Μάρκο Πόλο, μέσα από επάλληλες παραποιήσεις του διαδικτύου. Είναι κοινή πρακτική διαφόρων απατεώνων, να βάζουν στο στόμα σπουδαίων ανθρώπων τις ιδεοληψίες τους, για να τις κάνουν πιο αποδεκτές. Οπότε, όταν ακούει κανείς τέτοιες μεγαλοστομίες, δεν πρέπει να παρασύρεται από ενθουσιασμό, αλλά πρώτα από όλα πρέπει να μπορεί να διακρίνει τους σκοπούς που υπηρετούνται αν αυτές είναι προϊόντα πλαστογραφίας και να ανατρέχει πάντα στις πηγές (που πλέον είναι διαθέσιμες στο διαδύκτιο), για να δει αν όντως ισχύουν. 
    Χαίρομαι, λοιπόν, που η δημοσιογράφος Λιαλιούτη αποκαλεί "ιστορικό" την Τριανταφύλλου, αντί για συγγραφέα ευπωλήτων βιβλίων, νομίζοντας ότι αυτό θα της προσδώσει κύρος και θα ελαφρύνει τη θέση της! Ο χαρακτηρισμός αυτός αποτελεί μπούμερανγκ που θα επιβαρύνει τη θέση της στο δικαστήριο. Γιατί το πρώτο πράγμα που μαθαίνει ένας πρωτοετής φοιτητής Ιστορίας, στο πρώτο μάθημα της Μεθοδολογίας της Ιστορίας είναι η αξιολόγηση των πηγών! Να μπορεί δηλαδή αυτός που ασχολείται με την ιστορική έρευνα, να διασταυρώνει και να επιβεβαιώνει την αξιοπιστία των πηγών του, ώστε να παραθέτει μόνο αξιόπιστα στοιχεία και να παραλείπει τα αναξιόπιστα (αντί να τα αναπαράγει και να τα παγιώνει).
    Στο δικαστήριο, λοιπόν, η Σώτη η... Ιστορικός θα πρέπει είτε να επιδείξει πού στο βιβλίο "Τα ταξίδια το Μάρκο Πόλο", υπάρχει η φράση (το βιβλίο υπάρχει ελεύθερο στο διαδίκτυο και μάλιστα σε πάρα πολλές εκδόσεις), είτε να παραδεχτεί την επαγγελματική της ανεπάρκεια (καταστροφικό για την καριέρα της), αφού απέτυχε να εξετάσει την αξιοπιστία των πηγών της και να ανακαλύψει την ψευδή πατρότητα μιας φράσης που κυκλοφορεί στο διαδίκτυο, είτε να παραδεχθεί ότι συνειδητά αποδέχθηκε την απόδοση μιας πλαστής φράσης πολιτισμικού μίσους, σε ένα σπουδαίο ιστορικό πρόσωπο, για να εμφανίσει το μίσος ως αρετή. Θα πρέπει να γνωρίζει ότι ό,τι από τα δύο και να επιλέξει, είναι καταστροφικό. Το λιγότερο καταστροφικό, θα είναι θα χαμηλώσει τους τόνους (που κρατά πολύ ψηλά για κάποιον που αντικειμενικά έχει άδικο), και να ζητήσει συγγνώμη, τόσο από όσους προσέβαλε (τους μουσουλμάνους), όσο και από το αναγνωστικό της κοινό. Ειδικά ο αποπροσανατολισμός που επιχειρεί, παρουσιάζοντας τη δικαστική της περιπέτεια, ως "σταλινική δίωξη", μόνο κακό θα της κάνει, αφού θα την γελοιοποιήσει και δε θα τη βοηθήσει να κερδίσει την υπόθεση. Και επειδή ο αντικομμουνισμός είναι από φύσεως γελοίος, παίρνω τη φράση της:
    Από τότε που ο μαρξισμός καθαγίασε το κοινωνικό μίσος, οι διάφοροι σωτήρες και προστάτες των αδυνάτων το καλλιεργούν ως κοινωνική αρετή.
    και της την επιστρέφω διορθωμένη:
    Από τότε που ο καπιταλισμός καθαγίασε το πολιτισμικό μίσος, οι διάφορες Σώτηδες και προστάτες της ελευθεροτυπίας το καλλιεργούν ως κοινωνική αρετή.

    Βεβήλωση μνημείων του Ολοκαυτώματος από το ΠΑΜΕ

    Πριν λίγες ημέρες, η Εφημερίδα των Συντακτών δημοσίευσε το άρθρο Παίρνουμε... χρυσό στον αντισημιτισμό. Εκεί, μεταξύ άλλων, ανέφερε ότι στην έκθεση «Ο αντισημιτισμός στην Ελλάδα σήμερα: Εκφάνσεις, αίτια και αντιμετώπιση του φαινομένου» που παρουσιάστηκε σε εκδήλωση που οργάνωσε το Ίδρυμα Χάινριχ Μπελ Ελλάδας, σε συνεργασία με την Έδρα Εβραϊκών Σπουδών του ΑΠΘ στα γραφεία της ΕΣΗΕΜ-Θ:
    καυτηριάζεται ακόμη και «η βεβήλωση μνημείων του Ολοκαυτώματος στην Ελλάδα από το ΠΑΜΕ, με σκοπό τη διαμαρτυρία εναντίον των πολιτικών του Ισραήλ».
    Το ΠΑΜΕ σε ανακοίνωσή του σχετικά με συγκεκριμένο δημοσίευμα της Εφημερίδας των Συντακτών, αναφέρει:
    Με σημερινό δημοσίευμα στην εφημερίδα των Συντακτών αναπαράγονται άθλιες συκοφαντικές και προβοκατόρικες για το κίνημά μας αναφορές, που χαρακτηρίζουν το ΠΑΜΕ ως αντισημιτική δύναμη και φτάνουν στην αθλιότητα να γράφουν ότι το ΠΑΜΕ "βεβηλώνει μνημεία του ολοκαυτώματος".
    Η χρονική συγκυρία δεν είναι τυχαία. Είναι γνωστό ότι αυτή την περίοδο το ΠΑΜΕ πρωτοστατεί για να εκφραστεί η αλληλεγγύη των Ελλήνων εργαζομένων στους πάνω από χίλιους Παλαιστίνιους πολιτικούς κρατούμενους που βρίσκονται σε απεργία πείνας στις φυλακές του Ισραήλ. Η αλληλεγγύη στον αγώνα του παλαιστινιακού λαού δεν μπορεί να χαρακτηρίζεται αντισημιτισμός. Το δημοσίευμα της Εφημερίδας των Συντακτών, που εντάσσει το ΠΑΜΕ στις δυνάμεις του αντισημιτισμού μας προκαλεί οργή.
    Απαιτούμε να προχωρήσει άμεσα η Εφημερίδα των Συντακτών σε αποκατάσταση της αλήθειας δημοσιεύοντας την έντονη διαμαρτυρία μας.
    Έχοντας διαβάσει άπειρα κείμενα του ΚΚΕ, μπορώ αμέσως να καταλάβω πότε το ΚΚΕ νοιώθει ότι το πνίγει το δίκιο του και πότε ξέρει ότι έχει άδικο: Η συγκεκριμένη, λοιπόν, ανακοίνωση είναι ομολογία ενοχής. Το ΚΚΕ που σπανιότατα μπορεί κανείς να του προσάψει το παραμικρό, όταν πέφτει θύμα συκοφαντίας και προβοκάτσιας, απαντά με πειστικό τρόπο, μπαίνοντας στην ουσία του εκάστοτε ισχυρισμού: Δηλαδή, παρουσιάσει την κατηγορία που του προσάπτεται και με επιχειρήματα, την αποδομεί από όλες τις πλευρές. Είδατε το ΚΚΕ με τη συγκεκριμένη ανακοίνωση να κάνει κάτι τέτοιο; Αντ' αυτού:
    • Δεν εξηγεί από πού προκύπτει ο ισχυρισμός των συντακτών της έκθεσης περί του αντισημιτισμού στην Ελλάδα, ότι το ΠΑΜΕ έχει βεβηλώσει μνημεία του Ολοκαυτώματος
    • Επιτίθεται αποπροσανατολιστικά όχι στους συντάκτες της ίδιας της έκθεσης αλλά στην κυβερνητική εφημερίδα που απλώς μεταφέρει τον ισχυρισμό των συντακτών
    • Αποπροσανατολίζει τη συζήτηση, με το να ισχυρίζεται συνομωσιολογικά ότι η επίθεση στο ΠΑΜΕ σχετίζεται με την... χρονική συγκυρία
    Αφού λοιπόν το ΠΑΜΕ δεν έχει την ευαισθησία να αναφερθεί στο χρονικό του ισχυρισμού αυτού, είμαι υποχρεωμένος να το κάνω εγώ:
    Τον Αύγουστο του 2006, και ενώ μαίνονταν οι βομβαρδισμοί του Ισραήλ κατά του Λιβάνου, σε ανακοίνωση της Ισραηλίτικης Κοινότητας Θεσσαλονίκης έγινε λόγος για «προσπάθεια βεβήλωσης» του μνημείου του Ολοκαυτώματος των Ελλήνων Εβραίων, κατά τη διάρκεια πορείας για τα γεγονότα στη Μέση Ανατολή:
    Το μνημείο αυτό, που εγκαινιάστηκε το 1997 από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας Κωνσταντίνο Στεφανόπουλο, αφιερώθηκε από την Ελληνική Πολιτεία στη μνήμη των 50.000 Ελλήνων Εβραίων της Θεσσαλονίκης που εξοντώθηκαν από τους Ναζί. Οποιαδήποτε προσπάθεια σύνδεσής του με άλλα γεγονότα είναι άστοχη και προσβάλλει τη μνήμη των αθώων αυτών θυμάτων
    Η ανακοίνωση αυτή δε δίδει λεπτομέρειες για το ποιος και τι ενόχλησε την Ισραηλίτικη Κοινότητα Θεσσαλονίκης. Αυτό όμως μπορεί κανείς να το καταλάβει από την "απάντηση στην πρόκληση της ισραηλίτικης κοινότητας" που εξέδωσε αμέσως μετά, η Γραμματεία Θεσσαλονίκης του ΠΑΜΕ:
    Προκαλούν καίρια τα δημοκρατικά αισθήματα του λαού ανακοινώσεις, όπως η χτεσινή της ισραηλίτικης κοινότητας, σε μια περίοδο ευαισθητοποίησης από την εξελισσόμενη σφαγή στη Μέση Ανατολή που έχει ξεσηκώσει την καταδίκη όλων των λαών του κόσμου σε αντίθεση με τις ηγεσίες τους».
    Με τον τρόπο αυτό απαντάει η Τοπική Γραμματεία Θεσσαλονίκης του ΠΑΜΕ σε ανακοίνωση της Ισραηλίτικης Κοινότητας Θεσσαλονίκης, όπου γινόταν λόγος για «προσπάθεια βεβήλωσης του μνημείου του Ολοκαυτώματος των Εβραίων της Θεσσαλονίκης» κατά τη διάρκεια της αντιιμπεριαλιστικής διαδήλωσης που πραγματοποιήθηκε την Τρίτη στη Θεσσαλονίκη.
    Η ανακοίνωση του ΠΑΜΕ έχει ως εξής: «Κουβέντα δεν είπε η Ισραηλίτικη Κοινότητα τις προηγούμενες μέρες για τη σφαγή χιλιάδων Λιβανέζων και Παλαιστινίων αμάχων από το κράτος - εγκληματία του Ισραήλ με την υποστήριξη των Αμερικανοευρωπαίων συμμάχων τους που κάθε τόσο τους δίνουν άδεια παράτασης της σφαγής.
    Βρήκε όμως τη χαμένη φωνή της για να "καταδικάσει" τη δήθεν "βεβήλωση" του μνημείου των θυμάτων του ναζιστικού ολοκαυτώματος, στη Θεσσαλονίκη, στη διάρκεια της προχτεσινής αντιιμπεριαλιστικής διαδήλωσης, που διοργάνωσαν το ΠΑΜΕ, η ΕΔΥΕΘ και η ΝΑΣ.
    Η ανάρτηση φωτογραφιών των σφαγιασμένων από τους Ισραηλινούς παιδιών του Λιβάνου και της Παλαιστίνης στο μνημείο είναι η πραγματική απότιση φόρου τιμής στα θύματα του φασισμού και του παλιότερου και του σημερινού.
    Η πράξη αυτή των αντιιμπεριαλιστών της Θεσσαλονίκης τιμά το μνημείο. Αυτοί που το εξευτελίζουν είναι όσοι σιωπούν ή και υποστηρίζουν τη θηριωδία του Ισραήλ και των ιμπεριαλιστών ενάντια στους λαούς της Μέσης Ανατολής. Ο ίδιος ο λαός του Ισραήλ πρέπει να καταδικάσει τη βαρβαρότητα, να μη συμμετάσχει στο έγκλημα, να δυναμώσει τις φιλειρηνικές φωνές μέσα και έξω από το Ισραήλ.
    Και θυμίζουμε:
    Ο ελληνικός λαός και ιδιαίτερα ο λαός της Θεσσαλονίκης στην περίοδο της ναζιστικής θηριωδίας και του ολοκαυτώματος έκρυψαν, προστάτεψαν, περιέθαλψαν και τελικά έσωσαν εκατοντάδες Ισραηλίτες συμπολίτες τους. Οχι μόνο δε μετάνιωσε γι' αυτό αλλά και είναι υπερήφανος για τη στάση του.
    Αυτός ο ίδιος λαός είναι σήμερα - στην ολότητά του - αντίθετος με την ιμπεριαλιστική - ισραηλινή βαρβαρότητα
    Πρώτα από όλα, μπορείτε να δείτε σε αυτήν την ανακοίνωση του ΠΑΜΕ, ό,τι ισχυρίστηκα ότι λείπει από την τελευταία ανακοίνωσή του: Εδώ, το ΠΑΜΕ μπαίνει στην ουσία του θέματος, αναλύει από πού προκύπτει η κατηγορία εις βάρος του και προσπαθεί να την αποκρούσει. Και αυτό, γιατί είχε λόγους να πιστεύει ότι είχε δίκιο. Το θέμα όμως είναι: Είχε δίκιο το ΠΑΜΕ ή οι Ισραηλίτες της Θεσσαλονίκης;

    Ας ξεκινήσουμε με το να συνθέσουμε τα κομμάτια του παζλ, μέσα από όλες τις ανακοινώσεις, για να καταλάβουμε τι έγινε το 2006 (και επανήλθε στο προσκήνιο το 2017):
    Το ΠΑΜΕ Θεσσαλονίκης, κατά τη διάρκεια μιας διαδήλωσης ενάντια στους βομβαρδισμούς του Λιβάνου από το Ισραήλ, είχε την φαεινή ιδέα να αναρτήσει φωτογραφίες "σφαγιασμένων από τους Ισραηλινούς παιδιών του Λιβάνου και της Παλαιστίνης στο μνημείο" του Ολοκαυτώματος της Θεσσαλονίκης, θεωρώντας ότι αυτό "είναι η πραγματική απότιση φόρου τιμής στα θύματα του φασισμού και του παλιότερου και του σημερινού" κάτι ότι "η πράξη αυτή των αντιιμπεριαλιστών της Θεσσαλονίκης τιμά το μνημείο". Αντίθετα, η Ισραηλίτικη Κοινότητα Θεσσαλονίκης θεώρησε ότι η συγκεκριμένη "προσπάθεια σύνδεσης" του Μνημείου, "με άλλα γεγονότα είναι άστοχη και προσβάλλει τη μνήμη των αθώων αυτών θυμάτων". Αυτόν τον ισχυρισμό, ανέφεραν οι συντάκτες της έκθεσης για τον Αντισημιτισμό στην Ελλάδα, κι έτσι συμπεριέλαβαν το ΚΚΕ στις "αντισημιτικές δυνάμεις", μαζί με πρακτικώς όλα τα υπόλοιπα ελληνικά κόμματα. Η ενέργεια για την οποίαν κατηγορείται το ΚΚΕ, είναι συμβολική βεβήλωση του μνημείου και όχι υλική (όπως κάνει η Χρυσή Αυγή, με το να το καταστρέφει). Αυτή, βέβαια, η διάκριση δεν κατέστη σαφής από την ΕφΣυν.

    Στο σημείο αυτό θα ήθελα να κάνω μια παρατήρηση: Η ανακοίνωση του ΠΑΜΕ παρέλειψε να αναφέρει ότι το άρθρο της ΕφΣυν (δηλαδή η έκθεση για τον αντισημιτισμό), δεν ανέφερε μόνο το ΚΚΕ ως αντισημιτικό, αλλά όλα τα κόμματα της Ελλάδας, συμπεριλαμβανομένων των συγκυβερνώντων ΣΥΡΙΖΑ και ΑνΕλ, ενώ περιείχε και έναν ονομαστικό κατάλογο δημοσίων προσώπων "που έχουν εκφραστεί αντισημιτικά", μέσα στον οποίον υπήρχαν μέλη και φίλοι του ΣΥΡΙΖΑ. Αυτό άρει κάθε κατηγορία μελών του ΚΚΕ ότι η ΕφΣυν στόχευσε το ΚΚΕ υπέρ του ΣΥΡΙΖΑ.

    Χαρακτηριστική περίπτωση επιφανούς μέλους του ΣΥΡΙΖΑ που βρέθηκε στη λίστα, είναι ο Δραγασάκης. Ας δούμε πώς αντέδρασε κι αυτός στην κατηγορία:
    Από την αντίδραση του Δραγασάκη, καταλαβαίνουμε ότι η ΕφΣυν κατέγραψε ότι η συντακτική επιτροπή της έκθεσης τον συμπεριέλαβε στους "αντισημίτες", χωρίς όμως να εξηγεί το λόγο (ό,τι δηλαδή έκανε και με το ΠΑΜΕ). Ο λόγος, λοιπόν, και πάντα με βάση την αντίδραση του, ήταν η αναφορά του στο "Σάιλοκ", λέξη που μπορεί να θεωρηθεί "αντισημιτική", επειδή παραπέμπει στον αδίστακτο εβραίο τοκογλύφο του έργου του Σαίξπηρ "Ο Έμπορος της Βενετίας". Την ίδια λέξη (με ορθογραφία "Σάυλωκ") χρησιμοποίησε και ο Νίκος Μπελογιάννης, στο πόνημά του "Το Ξένο Κεφάλαιο στην Ελλάδα" (σελ. 180), αναφερόμενος τους ξένους δανειστές (στους οποίους μάλλον αναφέρονταν και ο Δραγασάκης). Αν η λέξη "Σάιλοκ" χρησιμοποιείται από τον Μπελογιάννη, μήπως όντως τελικά "χάνεται το μέτρο" στο τι συνιστά αντισημιτισμό, όπως αναρωτιέται και ο Δραγασάκης; Μήπως και το ΚΚΕ έχει πέσει θύμα μιας γενικώς άμετρης προσπάθειας αποκάλυψης αντισημισμού, ακόμα και εκεί που αντικειμενικά δεν υπάρχει;

    Αφού νωρίτερα έγινε σαφές το τι έχει συμβεί σε σχέση με την αντιπαράθεση ΠΑΜΕ και Ισραηλίτικης Κοινότητας Θεσσαλονίκης, ας δούμε τι είναι το Μνημείο Ολοκαυτώματος, όπως περιγράφεται στη σχετική σελίδα της Ισραηλίτικης Κοινότητας Θεσσαλονίκης, ώστε να προσπαθήσουμε να καταλάβουμε αν έχουν δίκιο οι Ισραηλίτες συμπατριώτες μας ή αν έχουν χάσει γενικώς το μέτρο (όπως, πχ όταν ενοχλούνται από τη χρήση της λέξης "Σάιλοκ" από την ελληνική αριστερά):

    Το Μνημείο προς τιμή των 50.000 Ελλήνων Εβραίων της Θεσσαλονίκης που μαρτύρησαν στα Ναζιστικά στρατόπεδα του θανάτου, βρίσκεται στην Πλατεία Ελευθερίας όπου μεταφέρθηκε το 2006. Αποκαλύφθηκε στη συμβολή των οδών Αλεξάνδρου Παπαναστασίου και Νέας Εγνατίας, στις 23 Νοεμβρίου 1997 από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας κ. Κωνσταντίνο Στεφανόπουλο. Σχεδιάστηκε από τους αδελφούς Glid και παριστάνει την επτάφωτο λυχνία και φλόγες με ένα πλέγμα ανθρώπινων σωμάτων.
    Τι βλέπουμε λοιπόν ότι απεικονίζει το μνημείο; Πρώτα από όλα, βλέπουμε μια "μενόρα" (επταπήγιο), δηλαδή το έμβλημα του Ιουδαϊσμού και εθνικό έμβλημα των Ισραηλιτών απανταχού της γης (ό,τι δηλαδή για τους νεοέλληνες είναι ο σταυρός, που αποτελεί το έμβλημα του χριστιανισμού και το βασικό στοιχείο του ελληνικού εθνοσήμου):


    Δε βλέπουμε όμως μια τυπική μενόρα, αλλά μια μενόρα που δημιουργείται από ένα πλέγμα από ανθρώπινα σώματα που καταλήγουν στις φλόγες των κεριών. Τα σώματα αυτά συμβολίζουν τους 50.000 νεκρούς ισραηλίτες συμπατριώτες μας που μαρτύρησαν στα ναζιστικά κολαστήρια κατά το Ολοκαύτωμα. Άρα, ό,τι ασεβές αναρτήσει κανείς πάνω σε αυτό το μνημείο, είναι σαν να το αποθέτει πάνω στα 50.000 πτώματα! Για να καταλάβει κανείς το μέγεθος της ασέβειας, ας δούμε πώς κάποιος καλλιτέχνης κατακεραύνωσε όσους ασεβείς επισκέπτονταν το μνημείο του Ολοκαυτώματος στο Βερολίνο, το οποίο συμβολίζει τους μάρτυρες ως ορθογώνια παραλληλεπίπεδα. Όταν είδε πως πολλοί επισκέπτες δεν καταλάβαιναν ότι αυτοί οι όγκοι δεν ήταν παρά αναπαραστάσεις των θυμάτων του ναζισμού, και ασχημονούσαν, νομίζοντας ότι είναι απλές τρισδιάστατες γεωμετρικές δομές, προσπάθησε με τη δύναμη του φώτοσοπ να τους δείξει τι ουσιαστικά έπρατταν, μέσα από έναν ιστότοπο που ονόμασε περιπαικτικά Yolocaust. Ας δούμε μια χαρακτηριστική εικόνα, από τις πολλές του ιστοτόπου:


    Όπως, λοιπόν, κάποιος βεβηλώνει το μνημείο του Ολοκαυτώματος στο Βερολίνο, με να ποζάρει πάνω στους κύβους, αφού είναι σα να ποζάρει πάνω σε πτώματα, έτσι βεβηλώνει το μνημείο του Ολοκαυτώματος στη Θεσσαλονίκη, με το να αποθέτει φωτογραφίες στη μενόρα, αφού είναι σα να αποθέτει φωτογραφίες πάνω στα πτώματα.
    Επιπλέον, μια φωτογραφία ενός σφαγιασμένου παιδιού, απεικονίζει ένα ακόμα θύμα βίας, ένα ακόμα πτώμα αθώου. Το να κρεμάσεις λοιπόν πάνω στο μνημείο θυμάτων, φωτογραφίες άλλων θυμάτων, είναι σα να τοποθετείς πτώματα πάνω σε πτώματα! Δηλαδή, κάνεις έναν χυδαίο... συμψηφισμό πτωμάτων! Και μάλιστα, στην περίπτωση του ΠΑΜΕ, διαπράττεις κι άλλο ένα ανοσιούργημα:
    Τοποθετείς πάνω στα αθώα πτώματα εβραίων θυμάτων των γερμανών ναζί, αθώα πτώματα λιβανέζων και παλαιστινίων θυμάτων των ισραηλινών σιωνιστών. Όμως, οι θύτες του δεύτερου εγκλήματος είναι στην συντριπτική τους πλειοψηφία απόγονοι των θυμάτων του πρώτου εγκλήματος! Είναι δηλαδή, σα να πετάς πάνω σε πτώματα δολοφονημένων εβραίων από τους ναζί, πτώματα δολοφονημένων από τα αδέλφια, τα ανήψια, τα εγγόνια, ή τα δισέγγονά τους! Αυτό είναι χυδαίο, γιατί υποδηλώνει όχι μόνο ασέβεια, αλλά και αναγνώριση συλλογικής ευθύνης ("οικογενειακής", "θρησκευτικής", ή "εθνικής")! Λυπάμαι, αλλά για κανένα από τα εγκλήματα του σιωνισμού, δεν είναι υπόλογο κάποιο θύμα του ναζισμού! Με την ασεβή κίνηση του ΠΑΜΕ φαίνεται σαν να λέει το ΠΑΜΕ στους νεκρούς του Ολοκαυτώματος: "Τα παιδιά σας γίνανε σαν τους διώκτες σας!".
    Πρέπει δηλαδή να δει κανείς το πώς δείχνει όλη αυτή η πράξη, μέσα από τα μάτια των Ισραηλιτών. Και επειδή μερικοί αδυνατείτε να το πετύχετε, θα προσπαθήσω να σας κάνω να δείτε με τα δικά σας μάτια, τι είδαν οι ισραηλίτες: Στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής υπάρχουν γρανίτινες στήλες που συμβολίζουν τους 200 εκτελεσμένους κομμουνιστές της Καισαριανής. Πώς θα σας φαίνονταν, αγαπητοί έλληνες κομμουνιστές, αν κάποιος κολλούσε πάνω σε αυτές τις στήλες, φωτογραφίες "θυμάτων των κομμουνιστών", πχ από τα Δεκεμβριανά ή τον Εμφύλιο που επακολούθησαν; Δε θα ήταν ασέβεια στη μνήμη των φονευθέντων από τους ναζί, κομμουνιστών;
    Δεν αποτελεί σε καμμία περίπτωση αντισημιτισμό η με αρχές κριτική στο κράτος του Ισραήλ. Ούτε καν οι σιωνιστές δεν το ισχυρίζονται αυτό. Αλλά το να ανακατεύουμε τα θύματα του Ολοκαυτώματος με τα θύματα του Σιωνισμού είναι απρέπεια. Το ότι το ΠΑΜΕ το 2006, προσπάθησε να εξηγήσει το "πραγματικό νόημα" της ενέργειάς του, ήταν γιατί κάπως έπρεπε να δικαιολογήσει την ασχήμια που διέπραξαν τα μέλη του. Όμως, απόδειξη ότι και το ίδιο το ΚΚΕ κατάλαβε το λάθος του είναι το ότι εδώ και 11 χρόνια δεν επανέλαβε ποτέ την πράξη αυτή, ενώ τώρα που του την υπενθύμισαν, όχι μόνο δεν προσπάθησε να την δικαιολογήσει, αλλά ούτε καν μπήκε στον κόπο να μας πει ποια είναι.
    Δυστυχώς, όμως, όσο δεν κάνει μια δημόσια αυτοκριτική, καταδικάζοντας την ενέργεια που έκανε (και για την οποίαν υπάρχει το ελαφρυντικό ότι το έκανε για να σώσει ανθρώπινες ζωές αθώων αμάχων), διαιωνίζει και παγιώνει αντισημιτικές πρακτικές και λογικές στα μέλη και τους φίλους του. Οπότε, δεν θα πρέπει να θυμώνει όταν συγκαταλέγεται μαζί με σχεδόν όλα τα άλλα ελληνικά κόμματα, στις δυνάμεις του αντισημιτισμού.

    Σάββατο, 13 Μαΐου 2017

    Οι ίσες αποστάσεις αποτελούν υποχρεωτικά "εξισώσεις";

    Πριν λίγες ημέρες, σε δελτίο της ΕΡΤ, ο συμπαθής δημοσιογράφος, κ Νίκος Αγγελίδης, ανέφερε για το αποτέλεσμα των εκλογών:
    Είναι πολλοί αυτοί που λένε ότι μεταξύ δύο πολύ κακών υποψηφίων, επικράτησε ο λίγο χειρότερος, πάντως: Ο εκπρόσωπος των τραπεζών και του συστήματος, απέναντι στην ακροδεξιά και νεοφασίζουσα υποψήφια. 

    video

    Χρησιμοποιώντας τη διαβόητη μονταζιέρα, ο ηγέτης του "Ποταμιού" και δημοσιογράφο Σταύρος Θεοδωράκης, απάλειψε το "είναι πολλοί αυτοί που λένε ότι" και το "ο λίγο χειρότερος" και έκανε αυτό το προκλητικό "κελάηδισμα":

    Σειρά πήρε η ΝΔ, το Γραφείο Τύπου της οποίας "πλειοδότησε", εκδίδοντας την ακόλουθη ανακοίνωση:
    Οι πολιτικές αθλιότητες της Ε.Ρ.Τ. συνεχίζονται.
    Σήμερα, προσπάθησαν να εξισώσουν το νεοεκλεγέντα Πρόεδρο της Γαλλίας κ. Μακρόν με την επικεφαλής των ακραίων εθνικιστών και πολέμια της Ε.Ε. κυρία Λεπέν.
    Το έκανε δημοσιογράφος της Δημόσιας Τηλεόρασης στην εκπομπή “10 στην ενημέρωση” λέγοντας ότι “μεταξύ των δύο πολύ κακών υποψηφίων, επικράτησε ο λίγο χειρότερος, ο εκπρόσωπος των τραπεζών και του συστήματος”.
    Εάν ακολουθούν το παράδειγμα του κ. Μελανσόν, ας καταλάβουν επιτέλους ότι πλανώνται.
    Από την άλλην, στο πλευρό του δημοσιογράφου στάθηκαν πολλοί, όπως πχ το ΠΑΜΕ Τύπου και ΜΜΕ που εξέφρασε τη στήριξή του στον δημοσιογράφο της ΕΡΤ Νίκο Αγγελίδη, με σχετική ανακοίνωση, στην οποία με τη δική του μονταζιέρα έκοψε το "ο λίγο χειρότερος":
    ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟN ΝΙΚΟ ΑΓΓΕΛΙΔΗ
    Το ΠΑΜΕ Τύπου και ΜΜΕ εκφράζει τη στήριξή του στον δημοσιογράφο της ΕΡΤ Νίκο Αγγελίδη.
    Ο συνάδελφος, στο πλαίσιο εκπομπής με θέμα τις γαλλικές προεδρικές εκλογές, μετέφερε σχόλια που έκαναν λόγο για «δύο πολύ κακούς υποψήφιους, εκ των οποίων επικράτησε ο εκπρόσωπος των τραπεζών και του συστήματος απέναντι στην ακροδεξιά...». Εφτανε αυτή του η αναφορά για να ενοχλήσει και κάποιους από τους εγχώριους υποστηρικτές της ΕΕ, της ανταγωνιστικότητας και της κερδοφορίας του κεφαλαίου, δηλαδή τα κόμματα ΠΟΤΑΜΙ και ΝΔ.
    Αυτός είναι ο λόγος που επιτέθηκαν με αυτή τη σφοδρότητα στον δημοσιογράφο Νίκο Αγγελίδη. Ταυτόχρονα, μόνο ως υποκριτικές μπορούμε να χαρακτηρίσουμε τις «ευαισθησίες» της συγκυβέρνησης για το θέμα. Στην πραγματικότητα, απλά πήρε πάσα από τη ΝΔ για να στήσουν άλλον ένα δικομματικό καβγά, ώστε να κρύψουν τη στρατηγική τους σύμπλευση.
    Από αυτή τη σκοπιά, οι ταξικές δυνάμεις στον Τύπο και τα ΜΜΕ έχουμε χρέος να στηρίξουμε τον συνάδελφο και κάθε συνάδελφο που υπηρετεί την αλήθεια στο πλαίσιο της επαγγελματικής δεοντολογίας.
    Θα μπορούσε κανείς να θέσει πολλά ερωτήματα, ως προς την δημοσιογραφική και πολιτική δεοντολογία, πχ:
    • Είναι σωστό ένας δημοσιογράφος να εκφράσει τη γνώμη του;
    • Είναι σωστό ένας δημοσιογράφος να μεταφέρει τη γνώμη άλλων;
    • Είναι σωστό ένας δημοσιογράφος να εκφράσει τη γνώμη του με το πρόσχημα ότι μεταφέρει τη γνώμη άλλων;
    • Είναι σωστό ένας δημοσιογράφος να μην διασταυρώνει τι ακριβώς έχει ειπωθεί, πριν το στηλιτεύσει;
    • Είναι σωστό να διαστρεβλώνονται κατά το δοκούν οι ανακοινώσεις;
    • Είναι σωστό ένα κόμμα να μη διασταυρώνει τους ισχυρισμούς άλλου κόμματος, και να βγάζει ανακοίνωση βασισμένη σε προηγούμενες διαστρεβλώσεις;
    Όλα αυτά αποτελούν ενδιαφέροντα ερωτήματα, που μπορεί ο καθένας να δώσει τις δικές του απαντήσεις και ήδη υπάρχει ο σχετικός διάλογος. Δική μου άποψη είναι ότι ένας δημοσιογράφος πρέπει να τοποθετείται και ο ίδιος και να μεταφέρει και τις απόψεις με τις οποίες δεν συμφωνεί. Επιπλέον, στην πολιτική, η κριτική μπορεί να είναι ανηλεής, μόνο υπό την προϋπόθεση ότι είναι κριτική πάνω σε πραγματικές θέσεις και όχι στις διαστρεβλώσεις αυτών. Είναι δείγμα έλλειψης επιχειρημάτων ή ασυγχώρητης τσαπατσουλιάς το να "απαντά" ένας πολιτικός φορέας σε κάτι που δεν έχει διατυπωθεί με τον τρόπο που αυτός παρουσιάζει.

    Όμως, σκοπός αυτής της δημοσίευσης είναι να ασχοληθώ με ένα άλλο εξίσου σοβαρό ατόπημα που διέπραξε μόνο η ΝΔ στην ανακοίνωσή της, αλλά με το θόρυβο της μονταζιέρας πέρασε απαρατήρητο.
    Λέει η παράταξη που -εκτός συγκλονιστικού απροόπτου- θα κερδίσει τις επόμενες εκλογές:
    "Σήμερα, προσπάθησαν να εξισώσουν το νεοεκλεγέντα Πρόεδρο της Γαλλίας κ. Μακρόν με την επικεφαλής των ακραίων εθνικιστών και πολέμια της Ε.Ε. κυρία Λεπέν.
    Το έκανε δημοσιογράφος της Δημόσιας Τηλεόρασης στην εκπομπή “10 στην ενημέρωση” λέγοντας ότι “μεταξύ των δύο πολύ κακών υποψηφίων, επικράτησε ο λίγο χειρότερος, ο εκπρόσωπος των τραπεζών και του συστήματος”.
    Το ατόπημα της ΝΔ είναι η χρήση του ρήματος "εξισώνω". Εξηγώ:
    Πρώτα από όλα, εκ των πραγμάτων, όταν στην ίδια της την ανακοίνωση, η ΝΔ παραδέχεται ότι ο κ. Αγγελίδης είπε "επικράτησε ο λίγο χειρότερος", από μόνο του σημαίνει ότι δεν εξίσωσε τους δύο γιατί είπε ότι ο ένας ήταν λιγότερο κακός από τον άλλον. Άρα το ρήμα "εξισώνω" χρησιμοποιήθηκε καταχρηστικά για λόγους εντυπωσιασμού και περαιτέρω παραποίησης των λεγομένων του δημοσιογράφου.
    Επιπλέον, όμως, θα ήθελα να μιλήσω ως ένας από αυτούς στην γνώμη των οποίων αναφέρθηκε ο δημοσιογράφος: Δηλαδή, ως ένας από αυτούς που θεωρούν πολύ κακούς και τους δύο υποψηφίους, τον μεν εκπρόσωπο των τραπεζών και του συστήματος, τη δε ακροδεξιά και νεοφασίζουσα. Εκτός του ότι είμαι ευγνώμων στον κ. Αγγελίδη, επειδή παρουσίασε και τη δική μας φωνή, υπάρχει κάτι που είναι πολύ ενδιαφέρον:
    Όταν έχεις δύο μόνο επιλογές, αν τις θεωρήσεις και τις δύο "πολύ κακές", αυτό δε σημαίνει ότι απαραίτητα τις "εξισώνεις", ακόμα κι αν αποκριθείς σε αυτές με τον ίδιο τρόπο (εν προκειμένω, με το να προτιμήσεις την αποχή από τις κάλπες). Ο ισχυρισμός ότι ένας ψηφοφόρος που απέχει από τις εκλογές, "εξισώνει" έναν εκπρόσωπο των τραπεζών και του συστήματος με μια ακροδεξιά και νεοφασίζουσα, είναι το ίδιο άτοπος με τον ισχυρισμό ότι ένα πχ δικαστήριο "εξισώνει" έναν κατηγορούμενο για οικονομική κατάχρηση με έναν κατηγορούμενο για βιαιοπραγίες, αν τους καταδικάσει με την ίδια ποινή φυλάκισης. Όπως, είναι τελείως διαφορετικά τα κατηγορητήρια στο παράδειγμα του δικαστηρίου, έτσι είναι και τελείως διαφορετικά τα προβλήματα που δημιουργούνται από την επικράτηση καθενός υποψηφίου. Αν επιλέξεις την αποχή, δε σημαίνει απαραίτητα ότι θεωρείς τους δύο υποψηφίους "το ίδιο κακούς", αλλά ότι τους θεωρείς τόσο κακούς που δεν αξίζουν την δια της ψήφου σου νομιμοποίηση του διαφορετικού τύπου βαρβαρότητας που θα επιβάλλουν. Θεωρείς απλά ότι αξίζεις κάτι καλύτερο από τις επιλογές που υπάρχουν.

    Δευτέρα, 6 Ιουνίου 2016

    Παρά Φύσιν

    Πολλά ακούσαμε για τη δήλωση του Υπουργού Παιδείας, Έρευνας και Θρησκευμάτων σε σχέση με τη διδασκαλία των αρχαίων στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Και τα πιο πολλά ήταν αθλιότητες και γενικεύσεις. Ας ακούσουμε τι πραγματικά είπε ο κ. Φίλης:
    Αυτό που αποκάλεσε "παρά φύσιν" δεν ήταν εν γένει τη διδασκαλία των αρχαίων ελληνικών, όπως το μετέφεραν οι σαλτιμπάγκοι, αλλά ότι στην Α' Γυμνασίου γίνονται 3 ώρες διδασκαλία των αρχαίων από το πρωτότυπο, έναντι 2 ωρών Νέων Ελληνικών. Πρώτα από όλα, ο όρος "παρά φύσιν" είναι από μόνος του βαρύς, για να περιγράψει μια "αφύσικη" διδακτική προσέγγιση. Πόσο μάλλον, όταν ο συγκεκριμένος όρος έχει γίνει συνώνυμος του πρωκτικού έρωτος, θα έπρεπε να χρησιμοποιείται μετά φειδούς! Παρεμπιπτόντως: Αφού η αναλογία 3:2 διδακτικών ωρών Αρχαίων:Νέων στην Α' Γυμνασίου είναι "παρά φύσιν", μπορεί να μας πει ο κ. Φίλης τι είναι τότε το σύμφωνο συμβίωσης ομοφύλων ζευγαριών που ψήφισε;
    Σκοπός μου όμως, για να γράψω το άρθρο, ήταν άλλος κι όχι να ασχοληθώ με συγκεκριμένες σεξουαλικές πρακτικές. Θα εστιαστώ και πάλι σε ό,τι δεν ακούστηκε ποτέ από πουθενά:
    Αφενός, δεν έχω πεισθεί ότι τα παιδιά μας δε μιλούνε σωστά ελληνικά γιατί δε μαθαίνουν αρχαία. Όχι ότι δε θα τα βοηθούσαν, αλλά αλλού πρέπει να ψάξει κανείς, πχ επίπεδο γονέων, δασκάλων και καθηγητών, επίπεδο διδακτέας ύλης, εκπαιδευτική μέθοδος, εξωσχολικά βιβλία, τηλεόραση, διαδίκτυο, κλπ. Θυμάμαι όταν όλα κι όλα τα κανάλια της τηλεόρασης, ήταν η ΕΙΡΤ και η ΥΕΝΕΔ, οι καθηγητές μας προέτρεπαν και να βλέπουμε τηλεόραση για... "να μάθουμε να μιλάμε σωστά". Ήταν η εποχή που οι δημοσιογράφοι επιλέγονταν με πολύ αυστηρά κριτήρια, όπου η λεκτική τους δεινότητα ήταν ένα από τα σημαντικότερα. Ήταν η εποχή που ακόμα και οι αθλητικές εφημερίδες ήταν γραμμένες σε σωστά ελληνικά. Ποιος περιμένει να μάθει σήμερα ελληνικά από τους δημοσιογράφους που δεν ξέρουν καν να προφέρουν τα ελληνικά ή από εφημερίδες που είναι γεμάτες σολοικισμούς;
    Αφετέρου, πάνω από χρόνια τώρα, υπάρχει ένας διάλογος (που έχει φτάσει στα όρια της βίαιας αντιπαράθεσης) για το αν μεγαλύτερη σημασία έχει η ίδια η διδασκαλία της αρχαίας ελληνικής γλώσσας ή των εννοιών της αρχαιοελληνικής γραμματείας. Θεωρώ ότι από μόνο του το ερώτημα είναι ψευδοδίλημμα, αφού πιστεύω ότι υπάρχουν περιθώρια να δοθεί εξίσου βαρύτητα και στα δύο. Για την ακρίβεια, θεωρώ ότι ο καλύτερος τρόπος για να μπορέσει κανείς να εμβαθύνει στα νοήματα της αρχαίας ελληνικής γραμματείας, είναι να μπορεί να καταλάβει απ' ευθείας το πρωτότυπο, αντί δηλαδή να πρέπει βασίζεται σε μεταφράσεις αμφιβόλου ποιότητας. Δεν είναι πχ τυχαίο, ότι όταν συγκρίνει κανείς το πρωτότυπο και δίπλα την απόδοση στα νέα ελληνικά, βλέπει συνήθως πόσο πιο πλαδαρό γίνεται το κείμενο στη μετάφραση. Ακόμα χειρότερα, βλέπει κανείς πχ στη Βίβλο που είναι γραμμένη όχι στην αρχαϊκή ομηρική γλώσσα ή την Αττική διάλεκτο αλλά στην πιο κοντινή σε μας Ελληνιστική Κοινή, μεταφρασμένη όχι στη Δημοτική, αλλά στην Καθαρεύουσα, που είναι πιο κοντινή στη βιβλική γλώσσα, ότι η μετάφραση μπορεί να αποτελείται ως και από το διπλάσιο αριθμό λέξεων από ό,τι στο πρωτότυπο. Κι αυτό γιατί ο μεταφραστής θεολόγος προσπαθεί να ερμηνεύσει κατά το δοκούν, πράγματα που άνετα μπορούν να κατανοηθούν με άλλον τρόπο από τον αναγνώστη (που για την εκκλησία θα είναι αιρετική παρανόηση). Χειρότερα δε, υπάρχουν περιπτώσεις όπου βαρύγδουποι "πατριωτικοί" φελλοί κακοποιούν τις αρχαίες φράσεις, με το να διαστρέφουν το νόημά τους. Ο κ. Παπαθεμελής και διάφορα φασιστοειδή, για παράδειγμα, είχαν ισχυριστεί ότι υπάρχει παραποίηση της Ισοκρατικής ρήσης περί των μετεχόντων της ημετέρας παιδείας.
    Ένας άνθρωπος που έχει μάθει να καταλαβαίνει τα αρχαία ελληνικά, δε χρειάζεται να βασίζεται σε μεταφράσεις για να καταλάβει τα νοήματα των κειμένων και για αυτό δεν πέφτει στην παγίδα του κάθε υστερόβουλου παραποιητή. Επιπλέον, και η Ορθοδοξία θα είχε ουσιαστικό όφελος από το να μπορούν οι πιστοί της να καταλαβαίνουν τα νοήματά της, όπως αυτά καταγράφονται στη Θεία Λειτουργία και τη Βίβλο, από το να περνούν 1-2 ώρες ακούγοντας ψυχαναγκαστικά ακατάληπτες ρινοφωνίες ή να τις συνοδεύουν κιόλας παπαγαλιστί. Δεν είναι τυχαίο πχ ότι όταν είδαν οι καθολικοί ότι πλέον κανείς δεν καταλάβαινε τα λατινικά, αναγκάστηκαν να μεταφράσουν στην κατά τόπους γλώσσα τη Λειτουργία τους.
    Πώς όμως θα μπορούσε κανείς να διδάξει την αρχαία ελληνική, ώστε να μην είναι "παρά φύσιν" η διδασκαλία της; Αν και δεν είμαι ειδικός, νομίζω ότι μπορώ να προτείνω κάτι, που οι ειδικοί θα μπορούσαν να προσαρμόσουν και να επεκτείνουν: Η διδασκαλία της αρχαίας γλώσσας θα έπρεπε να γίνεται πρακτικά όπως η διδασκαλία κάθε άλλης ξένης γλώσσας. Πρώτα από όλα, από νωρίς, από τα μέσα του Δημοτικού, όταν ξεκινούν και τις άλλες ξένες γλώσσες, πολλώ δε μάλλον τα αρχαία ελληνικά, αφού τα παιδιά δε θα είχαν να ξεκινήσουν από την αρχή με το λεξιλόγιο, αλλά ήδη με τη Δημοτική, θα είχαν μια βάση, όπως πχ τα παιδιά που μιλούν μια λατινογενή γλώσσα πχ ισπανικά, έχουν ήδη μια βάση για να μάθουν μια άλλη λατινογενή γλώσσα, πχ γαλλικά. Το βασικό όμως είναι αλλού: Για να μάθει κανείς μια γλώσσα, δεν αρκεί να αναγνωρίζει και να κατανοεί τα γραμματικά και τα συντακτικά της φαινόμενα, αλλά να μάθει να συνθέτει και να συναλλάσσεται σε αυτήν. Πότε γράψαμε ένα ποίημα, μια έκθεση, ή έστω μια πρόταση με αρχή, μέση και τέλος στα αρχαία ελληνικά, όπως κάναμε όταν μαθαίναμε σύγχρονες ξένες γλώσσες; Πότε μας ζητήθηκε να κάνουμε το αυτονόητο, πχ να σηκωθούμε στην τάξη για να χαιρετίσουμε τους συμμαθητές μας και να αυτοσυστηθούμε, στα αρχαία ελληνικά; Πότε κάναμε διάλογο με το διπλανό μας, να του πούμε "Χαίρε" για να τον χαιρετίσουμε και "Ἔρρωσο" για να τον αποχαιρετίσουμε; Κι όμως, το πρώτο υπάρχει στην Εθνικό μας Ύμνο και το δεύτερο στην Ελληνική Νομαρχία! Αν είχαμε κάνει όλα αυτά, τότε είναι πολύ πιθανόν ότι θα είχαμε χτίσει μια γενιά μαθητών που θα γίνονταν οι αυριανοί παγκοσμίου βεληνεκούς σχολάριοι, και κυρίως θα είχαμε μάθει σε πολύ περισσότερους μαθητές αρχαία ελληνικά, γιατί η διδασκαλία θα γίνονταν με τρόπο βαθμιαίο, εύληπτο και κυρίως θελκτικό και όχι ψυχαναγκαστικό και "παρά φύσιν", με το να αξιώνουμε από μαθητές της Α' Γυμνασίου να κατανοούν ένα δυσνόητο πρωτότυπο. Για το αν είναι δυνατή η σύνθεση, καλύτερη απόδειξη είναι το Akropolis News Network που γράφει ειδήσεις στα αρχαία ελληνικά, για να καταδείξει το πόσο εύκολο είναι. Τα λατινικά άλλωστε, ήταν ζωντανή γλώσσα μέχρι πολύ πρόσφατα (και σε μερικές επιστήμες, είναι ακόμα). Με τρία χρόνια αρχαία ελληνικά, μαθητές προτύπων όπως τα Ανάβρυτα, μπορούσαν να συνομιλήσουν μεταξύ τους!
    Αλλά θα μου πείτε... Ποιος θα γράψει τα νέα αναγνωστικά στα αρχαία ελληνικά; Και κυρίως, πόσοι φιλόλογοι θα μπορούσαν να συντάξουν μια πρόταση λίγων λέξεων, όταν και οι ίδιοι ποτέ τους δε διδάχθηκαν κάτι τέτοιο; Αυτοί μια ζωή ανταμείβονταν βάσει της ικανότητάς τους στη μηχανική αποστήθιση. Πώς θα μπορούσαν να διδάξουν και να βαθμολογήσουν τη σύνθεση; Για αυτό, χρειάζεται μια γενικότερη αλλαγή στον προσανατολισμό της παιδείας, που θα δίνει βαρύτητα στην κριτική σκέψη και όχι στην άκριτη.

    Παρασκευή, 6 Νοεμβρίου 2015

    Σκέψεις για τον ξυλοδαρμό Κουμουτσάκου από κοινοβουλευτικούς ναζί

    Βλέποντας διάφορα πλάνα από τη φρικαλέα επίθεση των τραμπούκων της Χρυσής Αυγής κατά του βουλευτή της ΝΔ, κ. Κουμουτσάκου και του τι επακολούθησε, έκανα κάποιες σκέψεις. Δε θα αναφερθώ σε αυτές που μπορούν να κάνουν όλοι, όπως ο αποτροπιασμός για την άνανδρη επίθεση που οργανώθηκε από βουλευτές του ναζιστικού μορφώματος, οι οποίοι, μάλιστα -κατά την προσφιλή τους τακτική- "καταδίκασαν" την επίθεση αποποιούμενοι την ευθύνη, ή η -σε βαθμό παρεξηγήσεως- ολιγωρία της  αστυνομίας, ή η πρωτόγνωρη στα κοινοβουλευτικά χρονικά εικόνα της αγόρευσης στη Βουλή ενός αιμόφυρτου μέλους της, κλπ...


    Θα προσπαθήσω -για πολλοστή φορά- να πω σε αυτό το ιστολόγιο κάτι που δε θα ακουστεί ή γραφτεί αλλού...

    Πρώτα από όλα, θέλω να πω ότι είδα από κοντά τον κ. Κουμουτσάκο να κλαίει και μάλιστα με αναφιλητά. Για τους χαιρέκακους, να πω ότι δεν αναφέρομαι στο σημερινό συμβάν (όπου δε φάνηκε να κλαίει σε κανένα σημείο)... Ήταν όταν παρευρέθη ως αντιπρόσωπος της ΝΔ, στην κηδεία του σ. Μπάμπη Αγγουράκη, επί χρόνια ευρωβουλευτή του ΚΚΕ, και συγκεκριμένα την ώρα που η κόρη του εκλιπόντος, εκφωνούσε τον επικήδειο του πατέρα της:


    Όσο και αν δεν είναι μια κηδεία, ο καλύτερος τόπος να κρίνει κανείς το ύφος και το ήθος ενός ανθρώπου, εν τούτοις μπορεί να του αναγνωρίσει, αν μη τι άλλο, ότι είναι ένας ευαίσθητος άνθρωπος που μπορεί να συναισθανθεί τον πόνο των άλλων, ακόμα και αυτών που πολιτικώς βρίσκονται πολύ μακρυά από αυτόν. Εξ όσων θυμάμαι μάλιστα, δεν έχει δώσει και ποτέ λαβές για αρνητικά σχόλια. Και η σημερινή του παρουσία στον Άγνωστο Στρατιώτη, δεν ήταν τίποτε άλλο από εκπλήρωση ενός πατριωτικού καθήκοντος, αφού αντιδρούσε σε μια μειοδοτική, ανιστόρητη και προσβλητική για τις εθνικές μνήμες, δήλωση.

    Θα είχε την αμέριστη συμπάθειά μου και για την άδικη επίθεση που δέχθηκε, ή για το θάρρος του να αγορεύσει αιμόφυρτος στη Βουλή, αν δεν είχα δει μια φωτογραφία που τραβήχτηκε αμέσως μετά την επίθεση που δέχθηκε:


    Αιμόφυρτος και με σκισμένα ρούχα, περιγράφει το περιστατικό σε συναδέλφους του, ένας εκ των οποίων είναι ο Βορίδης. Το οξύμωρο της φωτογραφίας θα προκαλούσε τον γέλωτα, αν δεν είχε βαθύτατα τραγικές προεκτάσεις. Κι αυτό, γιατί στον τελευταίο άνθρωπο στη γη, στον οποίον θα έπρεπε να καταφύγει κάποιος μετά από επίθεση από ακροδεξιούς, θα ήταν ο Βορίδης που ως αρχηγός της νεολαίας της χουντικής ΕΠΕΝ (διάδοχος του Ν. Μιχαλολιάκου), έχει απαθανατιστεί να επιτίθεται μαζί με άλλους φασιστοειδείς τραμπούκους σε αντιφασίστες, κραδαίνοντας αυτοσχέδιο τσεκούρι:

    http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=226000

    Η εικόνα, λοιπόν, του κ. Κουμουτσάκου να δέχεται λόγια συμπαράστασης για την αιματηρή επίθεση που δέχθηκε από φασίστες, από κάποιον που, πριν 3 δεκαετίες, ο ίδιος διέπραττε ακριβώς αυτές τις εγκληματικές ενέργειες, δηλώνει ολοφάνερα ότι η ΝΔ ακόμα και τώρα δε μπορεί -ή δε θέλει- να καταλάβει την ουσία του προβλήματος του φασισμού:

    Σε αυτό το ιστολόγιο έχω ξαναπεί ότι οι Βορίδης και Γεωργιάδης δεν είναι απλά δύο νέες προσθήκες κάποιων που δεν αποτελούσαν "σάρκα εκ της σαρκός" της ΝΔ, αλλά ότι στην πραγματικότητα είναι δύο φασίστες εισοδιστές. Δηλαδή, ενώ η ΝΔ τους δέχθηκε, νομίζοντας ότι απέκτησε δύο ικανά και μορφωμένα στελέχη που θα μπορούσαν μάλιστα να μειώσουν τις απώλειες ψήφων της προς τα δεξιά (ΛΑΟΣ και Χρυσή Αυγή), η "κρυφή" ατζέντα των δύο αυτών -εκτός της αποτελεσματικής εξυπηρέτησης των προσωπικών τους συμφερόντων και φιλοδοξιών που φτάνουν ως την αρχηγία της ΝΔ- είναι η σταδιακός εξανδραποδισμός της ΝΔ, μέσα από τον εκφασισμό της πολιτικής της.

    Στο σημείο αυτό σημείο, πρέπει να εξηγήσω ποιος είναι ο κίνδυνος που η ΝΔ αδυνατεί να δει, από τις σχέσεις που κρατά με την ακροδεξιά (είτε προσλαμβάνοντας αμετανόητους ακροδεξιούς σαν τους προαναφερθέντες, ή επιφορτίζοντας ακροδεξιά στελέχη της να κρατούν ανοικτούς διαύλους επικοινωνίας με την άκρα δεξιά, όπως πχ έκανε ο Μπαλτάκος κατ΄ εντολήν Σαμαρά). Και δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος, από το να θυμίσω τα λόγια του γερμανού πάστορος Martin Niemöller, για τον τρόπο που δρούσαν οι ναζί στη Γερμανία:

    Στη Γερμανία, ήλθαν στην αρχή για τους Κομμουνιστές, 
    Και δε μίλησα γιατί δεν ήμουν Κομμουνιστής.

    Και μετά ήλθαν για τους Συνδικαλιστές,
    Και δε μίλησα γιατί δεν ήμουν Συνδικαλιστής.

    Και μετά ήλθαν για τους Εβραίους,

    Και δε μίλησα γιατί δεν ήμουν Εβραίος.

    Και μετά... Ήλθαν για μένα...
    Αλλά τότε δεν υπήρχε πλέον κανείς για να μιλήσει.

    Στη ΝΔ βρίσκονται ακριβώς στο σημείο που ήταν ο πάστορας πριν του επιτεθούν: Επαναπαύονται γιατί πιστεύουν ότι είναι οι τελευταίοι που θα αποτελούσαν θύματα των ναζί. Ακόμα χειρότερα, ακόμα και τώρα, που ακόμα και αυτοί πέφτουν θύματα της τυφλής ναζιστικής βίας, καταφεύγουν σε ακροδεξιούς σαν το Βορίδη για... ηθική συμπαράσταση!

    Δεν είναι και η πρώτη φορά, που εικόνες ή βίντεο εκθέτουν την ανικανότητα της ηγεσίας της ΝΔ να διαβλέψει το φασιστικό κίνδυνο. Χαρακτηριστική είναι η απαθής στάση που κράτησε ο Παυλόπουλος, όταν ο Κασιδιάρης επιτέθηκε διαδοχικά στις κκ. Δούρου και Κανέλλη.


    Όταν δει κανείς το βίντεο, θα παρατηρήσει ότι η στάση του Παυλόπουλου (για την οποίαν ο ΣΥΡΙΖΑ τον... τιμώρησε, κάνοντάς τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας) είναι αυτή ακριβώς που περιέγραφε ο πάστορας για τον εαυτό του. Ο Παυλόπουλος κάθεται απαθής και βλέπει την επίθεση στις αριστερές, επαναπαυμένος ότι ο ίδιος είναι ο τελευταίος που θα μπορούσε να κινδυνεύσει.

    Λυπάμαι βαθιά για την άδικη επίθεση που δέχτηκε από τα φασιστοειδή ένας συμπαθής δεξιός πολιτικός, σαν τον κ. Κουμουτσάκο. Με θλίβει, όμως, που στον πρώτο που προσέτρεξε ήταν αυτός που του έκανε το ίδιο, πριν 30 χρόνια. Με ανησυχεί πραγματικά το ότι η ΝΔ δεν εννοεί να καταλάβει ότι κάθε μακροχρόνια ή ευκαιριακή σχέση με την άκρα δεξιά, μακροπρόθεσμα θα βλάψει όχι μόνο την ίδια τη ΝΔ, αλλά κυρίως τη χώρα.