Πέμπτη, 26 Σεπτεμβρίου 2013

Φασισμός και "Φασισμός"

Αφορμή για το άρθρο αυτό ήταν το κάλεσμα του μουσικού Αγγελάκα να "προσέξουμε το φασίστα μέσα μας" (όταν άκουσε γνωστό αντιφασιστικό σύνθημα) και το άρθρο "13 θέσεις για τον φασισμό" του αστού διανοητή Νίκου Δήμου. Καλό θα ήταν λοιπόν πριν διαβάσει κανείς παρακάτω, να διαβάσει πρώτα τα δύο άρθρα.

Διαβάζοντας αυτά τα δύο άρθρα, νοιώθω ότι επικρατεί μια εκούσια ή ακούσια, καλοπροαίρετη ή κακοπροαίρετη σύγχυση μεταξύ του φασισμού και του "φασισμού", δηλαδή του κυριολεκτικού φασισμού και του μεταφορικού.

Ο Φασισμός είναι το alter ego της αστικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας. Τι εννοώ; Ο Καπιταλισμός είναι το εκμεταλλευτικό σύστημα όπου τα μέσα παραγωγής ανήκουν σε μια ταξική μειοψηφία, τους αστούς ιδιώτες που καρπώνονται το μεγαλύτερο μέρος που παράγεται από την εργασία των πολλών. Αυτό ισχύει τόσο στην κοινοβουλευτική δημοκρατία του αστικού συστήματος, όσο και στο Φασισμό. Αυτό που δεν υπάρχει στο φασισμό, είναι οι δημοκρατικές ελευθερίες (πλουραλισμός ή έστω μια ψευδαίσθηση αυτού) που υπάρχουν στον κοινοβουλευτισμό. Οι αστοί ανάλογα με τα συμφέροντά τους, επιλέγουν μια από τις δύο μορφές του καπιταλισμού. Όσο μπορούν να λειτουργήσουν μέσα σε δημοκρατικά πλαίσια, μένουν στον κοινοβουλευτισμό, αν πάλι δε μπορούν, δεν έχουν κανένα πρόβλημα να στραφούν στον απολυταρχισμό του Φασισμού. Δηλαδή, ο κοινός παρανομαστής αστικοδημοκρατικού κοινοβουλευτισμού και φασισμού, είναι ο καπιταλισμός. Βασικό χαρακτηριστικό του Φασισμού είναι ότι η βία που ασκεί είναι παντελώς αδικαιολόγητη και άδικη, ενοχοποιώντας και στοχοποιώντας όσους δεν έχουν ευθύνη για τα κακώς κείμενα της κοινωνίας. 

Με βάση αυτά τα χαρακτηριστικά του Φασισμού, ο Φασισμός είναι ένα συγκεκριμένο πολιτικό μόρφωμα του καπιταλισμού. Άρα, το να καπνίζει κανείς στα μούτρα του άλλου, ή να βάζει δυνατά μουσική, δε μπορεί να είναι Φασισμός. Αν θέλετε, είναι μεταφορικά "φασισμός" ή πιο σωστά φασίζουσες συμπεριφορές (γιατί βασικό συστατικό του φασισμού είναι η περιφρόνηση προς την ύπαρξη του άλλου). Ο Φασισμός και ο "Φασισμός" δεν θα έπρεπε να συγχέονται, γιατί αυτή ακριβώς η ιδεολογική σύγχυση βοηθάει τον πραγματικό φασισμό. Δεν είναι τυχαίο που ακούμε φασίστες να μιλούν για "φασισμό" ή "χούντα". Βέβαια, στη σύγχυση αυτοί συντελούν και κάποιοι που δεν θα το περίμενε κανείς (ειδικά ο ανυποψίαστος) από αυτούς: Αρκετές φορές τροτσκιστές με έχουν αποκαλέσει "φασίστα", για το σεβασμό που τρέφω στο πρόσωπο του Στάλιν, όπως έκανε πχ κι ο Πικάσσο, αντί να εκτιμώ το "δημοκράτη" Τρότσκυ που κήρυττε πχ τη "στρατιωτικοποίηση των συνδικάτων". Αυτή η γελοία συμπεριφορά, που δείχνει παντελή σύγχυση μεταξύ κυριολεκτικού και μεταφορικού φασισμού, έχει καταγραφεί και στο Νόμο του Γκόντγουιν, που στην αρχική του (διαδικτυακή) διατύπωση έχει ως ακολούθως:
Όσο μια διαδικτυακή συζήτηση μακραίνει, η πιθανότητα μιας σύγκρισης που συμπεριλαμβάνει τους Ναζί ή το Χίτλερ πλησιάζει το 1.
Από κει και πέρα, είναι σωστό να μην αφορίσουμε αυτούς που μας καλούν "να σκοτώσουμε το φασίστα μέσα μας". Η μεγαλύτερη αντιπολεμική και αντιφασιστική ταινία όλων των εποχών, το σοβιετικό αριστούργημα του Ελέμ Κλίμωφ "Έλα να δεις", όπως αποκάλυψε ο συνεπής κομμουνιστής δημιουργός του λίγο πριν πεθάνει, στο αρχικό σενάριο ονομάζονταν "Σκοτώστε το Χίτλερ". Η έννοια που δίνονταν στον τίτλο ήταν το κάλεσμα "να σκοτώσουμε το Χίτλερ μέσα μας, γιατί όλοι έχουμε τους δαίμονές μας". Θεωρώ απρέπεια και ηλιθιότητα να χλευάσω την άποψη ενός τέτοιου ανθρώπου, όπως ο Κλίμωφ. Το αμφιλεγόμενο ψυχολογικό πείραμα του Μίλγκραμ που μετέτρεψε πολίτες υπεράνω πάσης υποψίας σε βασανιστές (ή έτσι τουλάχιστον νόμιζαν οι ανυποψίαστοι συμμετέχοντες), δικαιώνει το σοβιετικό σκηνοθέτη που έζησε στο πετσί του τη θηριωδία των ναζί.

Η "καταδίκη κάθε μορφής βίας" και η ταύτιση της βίας με το φασισμό είναι λανθασμένη και αποπροσανατολιστική. Με τη λογική αυτή, θα πρέπει να καταδικάσουμε τη γαλλική επανάσταση, την επανάσταση του 1821 και το έπος της Αλβανίας. Και αναφέρομαι σε αυτά, γιατί δεν υπάρχει εχέφρων αστός που να καταδικάζει τίποτε από αυτά. Όμως, όλες αυτές οι λαμπρές σελίδες της Ιστορίας, είναι ποτισμένες με το αίμα όχι μόνο των θυμάτων, αλλά και των θυτών. Η κατάληψη της Βαστίλλης και η εδραίωση της Γαλλικής Επανάστασης, δεν έγινε αβρόχοις ποσί. Ήταν η πιο αιματοβαμμένη επανάσταση της ιστορίας. Για την Ελληνική Επανάσταση, δεν το συζητώ καν! 3 ημέρες κράτησε η σφαγή των μη χριστιανών κατοίκων της Τριπολιτσάς. Ο Νικηταράς, ο πιο ανυστερόβουλος Ήρωας της Επανάστασης, έμεινε στην Ιστορία ως Τουρκοφάγος. Στα Δερβενάκια έσπασε 2 σπαθιά και το τρίτο δε μπορούσε να το αφήσει λόγω αγκύλωσης! Λέτε κι αυτός να... "καταδίκαζε τη βία από όπου κι αν προέρχεται"; Αν είναι έτσι, τουλάχιστον ας είμαστε συνεπείς με τον εαυτό μας κι όχι να έχουμε δύο μέτρα και δύο σταθμά: Ας αλλάξουμε, λοιπόν, τον Εθνικό μας Ύμνο, καταδικάζοντας τον τέταρτο στίχο της πρώτης στροφής που θεωρεί ότι η Όψη της Ελευθερίας "με βία μετράει τη γη".

Το λογικό χάσμα βρίσκεται ακριβώς εδώ: Στην εξίσωση της βίας του θύτη και του θύματος. Από τη στιγμή που και οι δύο μορφές βίας θεωρηθούν το ίδιο, τότε εξισώνονται και οι ασκούντες τις δύο μορφές βίας, οπότε η εξίσωση του φασισμού και του κομμουνισμού είναι απλή λογική συνέπεια. Η Λενινιστική διδασκαλία δεν αφήνει περιθώρια αμφισβήτησης για το είναι απαραίτητη και τι μη απαραίτητη βία, αλλά για να μπορεί κανείς να την κατανοήσει πρέπει να είναι κομμουνιστής. Οι αστοί ποτέ δε θα την καταλάβουν και τελικά θα είναι ασυνεπείς ακόμα και με τα λεγόμενά τους, αφού πχ η Γαλλική Επανάσταση την οποίαν οι κομμουνιστές τιμούν, ήταν μια αστική επανάσταση, δηλαδή μια βίαιη επανάσταση των αστών, των οποίων τις φιλελεύθερες ιδέες και ιδανικά, τα οποία αστοί όπως κ. Δήμου, είναι οι πρώτοι που τα ασπάζονται. Πώς ασπάζονται τις ιδέες, αλλά όχι τη βία που χρειάστηκε για να εδραιωθούν;

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου